Ul
Ul jest sztucznie wykonanym mieszkaniem dla rodziny pszczelej, w którym pszczoły budują plastry, wychowują czerw i gromadzą zapasy; nowoczesne ule ramkowe umożliwiają łatwy przegląd i zbiór miodu.
Historia bartnictwa sięga tysięcy lat — pierwsze ule były gliniane, korkowe lub wiklinowe. Nowoczesny ul ramkowy opiera się na zasadzie bee space zdefiniowanej przez Lorenzo Langstrotha (USA, 1851): ruchome ramki z odstępem 6–9 mm pozwalają wyjmować je bez uszkodzenia plastra.
Podstawowe typy uli w Polsce i krajach sąsiednich: ul wielkopolski (rozbiórczy, ruchome ramki 360 × 260 mm), ul Langstrotha (wielokondygnacyjny, najpopularniejszy na świecie, ramka 448 × 232 mm), ul Dadanta (duże gniazdo, popularny w Europie Południowej), ul Zandera (kompromisowe wymiary, popularny w Europie Środkowej).
Materiały: drewno świerkowe (tradycja, dobre właściwości termiczne, wymaga malowania), topola, styropian (izolacja cieplna, lekkość, gorsza trwałość), tworzywo sztuczne (nowoczesna higiena, lekkość). Ule styropianowe są coraz popularniejsze w wędrownym pszczelarstwie ze względu na niską wagę.
Prawidłowo ustawiony ul stoi na podpórce na wysokości 30–50 cm, wylotnią na południe lub południowy wschód, chroniony przed bezpośrednim słońcem w południe (lekki cień), bez przeszkód przed wylotnią. Miejsce wybiera się z uwzględnieniem dostępu do wody i promienia pożytku (pszczoły latają 3–5 km).