Nadstawka

System nadstawkowy (najczęściej Langstroth, Dadant lub Zander) umożliwia łatwe powiększanie objętości ula przez dodawanie znormalizowanych skrzynek — nadstawek. Gniazdo (dolna nadstawka) służy do wychowu czerwiu i zimowania, miodnica (górna nadstawka) przeznaczona jest do składowania zapasów miodowych. Obie części oddzielone są kratką odgrodową, która uniemożliwia matce składanie jajeczek w miodnicy.

Każda nadstawka mieści 8 lub 10 standardowych ramek. W sezonie przy dobrym pożytku rodzinę można rozszerzać przez dodawanie kolejnych nadstawek miodnicowych — tak zwany system szufladkowy. Zbyt wczesne dodanie miodnicy spowalnia rozwój czerwiu; zbyt późne wywołuje nadmierne rojenie z powodu braku przestrzeni.

Na zimowanie nadstawki miodnicowe są zdejmowane; zimująca rodzina skupia się na 1–2 korpusach gniezdnych z wystarczającymi zimowymi zapasami (12–15 kg syropu cukrowego lub miodu).

Nadstawki produkowane są z drewna (świerk, topola) lub ze styropianu. Ule styropianowe mają lepszą izolację termiczną, są lżejsze, ale mniej odporne mechanicznie.