Zimowanie pszczół
Zimowanie pszczół to ogół czynności wykonywanych pod koniec sezonu (sierpień–październik), którymi pszczelarz przygotowuje rodzinę pszczeląą do zimowego spoczynku z odpowiednimi zapasami i populacją wolną od roztoczy.
Zimowanie pszczół obejmuje kilka kluczowych etapów: ocena siły rodziny (obsadzenie ramek, stan matki), leczenie warrozy (kwasem szczawiowym przez zraszanie lub sublimację przy bezczerwiowym stanie w październiku–listopadzie), uzupełnienie zimowych zapasów (12–15 kg syropu cukrowego lub miodu), zwężenie wylotni, usunięcie nadstawki miodowej i kontrola wentylacji.
Syrop cukrowy do zimowania: stężenie 2,5 : 1 (cukier : woda wagowo) lub gęsty syrop 2 : 1, podawany od połowy sierpnia do końca września, aby pszczoły zdążyły go przerobić. Zbyt późne dokarmianie spowoduje, że miód z syropu cukrowego pozostanie niedojrzały.
Zimowy kłąb formuje się w dolnej części gniazda czerwiowego, gdy temperatura spada poniżej 14 °C. Robotnice wytwarzają ciepło przez skurcze mięśni i przemieszczają się od zimnej peryferii do centrum. Temperatura środka kłębu utrzymywana jest powyżej 20–25 °C.
Kluczowy wskaźnik udanego zimowania: obecność wystarczającej liczby zimowych robotnic (robotnice, które nie wychowywały czerwiu, mają duże ciało tłuszczowe — zimują nawet 6 miesięcy). Słaba lub chora zimowa generacja prowadzi do upadku rodziny jeszcze przed wiosennym rozwojem.