Warroza

Varroa destructor — gatunek wyodrębniony z Varroa jacobsoni w roku 2000; V. jacobsoni atakuje wyłącznie pszczołę wschodnią (Apis cerana) — jest ektoparazytycznym roztoczem pochodzącym z Azji, który rozprzestrzenia się na całym świecie i praktycznie w każdej populacji pszczoły miodnej w Europie. Samica (1,1 × 1,6 mm, czerwonobrązowa, owalna) przyczepia się do poczwarki lub dorosłej pszczoły i wysysa hemolimfę.

Rozmnażanie odbywa się w zasklepionym czerwiu — samica wchodzi do komórki przed zasklepieniem, składa 1 samca i 4–5 samic; po zakończeniu rozwoju dorosłe roztocza opuszczają komórkę wraz z nową generacją pszczoły. Czerw trutowy jest preferowanym żywicielem (trutnie rozwijają się dłużej, więc samica zdąży wyprodukować więcej potomstwa).

Nieleczona Varroa powoduje zagładę rodziny pszczelej zazwyczaj w ciągu 2–4 lat. Oprócz bezpośredniego wysysania osłabia odporność i jest wektorem wirusów (zwłaszcza wirus zdeformowanych skrzydeł — DWV). Leczenie w ČR jest obowiązkowe — dopuszczone substancje to kwas szczawiowy (Oxuvar, Api-Bioxal), amitraz (Apivar, Apitraz) i fluwalinian (Apistan); stosowanie reguluje Instrukcja Metodyczna SVS i ustawa o produktach leczniczych.

Monitoring przeprowadza się przez naturalny opad na podkładce dennicowej, zimową pracę na 100 pszczołach lub mycie alkoholowe (wash). Próg leczenia wynosi zazwyczaj 3 % roztoczy na robotnicach lub 0,5 roztocza/100 robotnic (zalecenie WHO).