Roztocz Varroa

Roztocz Varroa zaliczany jest systematycznie do rzędu Acarina (pajęczaki), rodziny Varroidae. Nazwa naukowa Varroa destructor została ustanowiona w roku 2000, kiedy gatunek został wyodrębniony z Varroa jacobsoni — ten atakuje wyłącznie pszczołę wschodnią (Apis cerana) i nie rozmnaża się na pszczole miodnej. Samica jest spłaszczona, brunatnoczerwona, o długości około 1,1 mm i szerokości 1,6 mm. Jest widoczna gołym okiem na ciele pszczoły lub w opadzie na dennicowej podkładce.

Cykl życiowy obejmuje fazę foretyczną (roztocza żyją na dorosłych pszczołach) i fazę reprodukcyjną (w zasklepionym czerwiu). Samica wchodzi do komórki 24–48 godzin przed zasklepieniem, składa jedno niezapłodnione jajeczko (samiec) i 4–5 zapłodnionych (samice). Samiec zapładnia córki w komórce jeszcze przed wylęgiem robotnicy.

Wirulencja roztocza spowodowana jest kombinacją bezpośredniego uszkodzenia (wysysanie hemolimfy zmniejsza masę nowo wylęgłej pszczoły, uszkadza ciało tłuszczowe) i wektorowego przenoszenia — roztocz jest głównym wektorem wirusa zdeformowanych skrzydeł (DWV), wirusa ostrego paraliżu pszczół (ABPV) i innych wirusów.

Chemiczna oporność Varroa destructor na pyretroidy (fluwalinian, flumethrin) opisywana jest w Europie od lat 90. Dlatego zaleca się rotację substancji czynnych i preferencyjne stosowanie kwasów organicznych (kwas szczawiowy) jako pierwszego wyboru zwłaszcza w okresie bezczerwiowym.