Miodnica
Miodnica to górna część ula oddzielona kratką odgrodową, w której robotnice składają nadmiarowy miód przeznaczony do zbioru.
Miodnicę umieszcza się nad korpusem gniezdnym i oddziela od gniazda kratką odgrodową. Robotnice przechodzą przez nią swobodnie, natomiast matka (ze względu na większą szerokość odwłoka) nie — gwarantuje to, że miodnica zawiera czysty miód bez czerwiu.
Podczas głównego pożytku (zwłaszcza lipowego i rzepakowego) miodnica napełnia się szybko — silna rodzina może zapełnić nadstawkę miodnicową na 10 ramkach w mniej niż 2 tygodnie. Przy bardzo silnym pożytku dodaje się drugą lub trzecią miodnicę (tak zwane uzupełnianie miodnic).
Wirowanie miodu z miodnicy odbywa się najczęściej dwa razy w sezonie — po rzepakowym (czerwiec) i po lipowo-letnim pożytku (sierpień). Przed wirowaniem plastry pozbawia się wieczek za pomocą narzędzi do odsklepiania (widełki do odsklepiania, nóż lub para wodna).
Miodnicę zdejmuje się na zimę i przechowuje w suchym miejscu — wilgoć powodowałaby pleśnienie i psucie się pozostałości miodu. Jesienią plastry miodnicowe można tymczasowo zwrócić do oczyszczenia resztek miodu.