Pożytek

Termin pożytek oznacza zarówno samo źródło (kwitnącą roślinę lub wydzielinę mszyc), jak i okres intensywnego zbioru. W warunkach Europy Środkowej wyróżnia się pożytek wiosenny (śliwa, jabłoń, rzepak — kwiecień–czerwiec), letni (lipa, koniczyna, malina — czerwiec–lipiec) i jesienny uzupełniający (gryka, słonecznik, wrzos — sierpień–wrzesień).

Intensywność pożytku mierzy kontrolny ul wagowy — precyzja wag przemysłowych (100 g lub mniej) pozwala rejestrować dzienny przyrost masy. Wartości powyżej 2 kg/dzień sygnalizują silny pożytek, powyżej 5 kg/dzień — wyjątkowy. Pożytek rzepakowy może w optymalnych warunkach (duże pole rzepaku, ciepłe słoneczne dni) przynieść 30–60 kg miodu na jedną silną rodzinę.

Pożytek spadziowy (z wydzielin mszyc lub czerwców na drzewach liściastych lub iglastych) charakterystyczny jest dla obszarów górskich, Szumawy, Jesioników i podgórskiej części Moraw. Miód spadziowy ma ciemniejszą barwę, mocniejszy smak i niższą zawartość sacharozy niż miód kwiatowy.

Prawidłowe wyczucie czasu przy wędrówce do źródeł pożytku jest podstawą rentownego pszczelarstwa. Przy pożytku rzepakowym ule należy przywieźć 2–3 dni przed pełnym kwitnieniem.