Wędrówka pasiek

Wędrówka pasiek należy do najefektywniejszych metod zwiększania produkcji miodu. W Polsce obejmuje zazwyczaj przewóz do kwitnącego rzepaku (kwiecień–maj), do lipy (lipiec, lasy i aleje), do gryki lub słonecznika (sierpień) oraz ewentualnie do wrzosu (sierpień–wrzesień, wyżynne i podgórskie obszary Polski).

Przewóz odbywa się nocą, gdy robotnice są wewnątrz ula — wylotnia zamykana jest siatką wentylacyjną lub zaślepką, ule mocuje się pasami i układa na pojeździe. Transport nie powinien trwać dłużej niż jedną noc — przy dłuższym transporcie lub upale grozi uduszenie lub przegrzanie.

Na nowym stanowisku zaleca się pozostawienie wylotni zamkniętej przez 1–2 godziny (pszczoły uspokajają się), a następnie otwarcie wczesnym rankiem. Przewóz na odległość mniejszą niż 3 km od poprzedniego stanowiska nie przekieruje lotnych pszczół — wrócą na pierwotne miejsce. Odległość przewozu musi wynosić mniej niż 50 m (dzienny przewóz etapowy) lub więcej niż 3 km.

Wędrowna rodzina pszczelą musi być zdrowa i leczona — Inspekcja Weterynaryjna wydaje paszporty pszczelarskie potwierdzające stan zdrowia rodziny. Bez ważnego paszportu nie można legalnie przewozić uli w Polsce.