Nektar
Nektar to cukrowy roztwór wydzielany przez nektarniki kwitnących roślin, będący podstawowym surowcem do produkcji miodu kwiatowego.
Nektar produkują nektarniki — wyspecjalizowane tkanki (gruczoły) umieszczone u nasady płatków korony lub w miejscach pozakwiatowych (ogonki liściowe, przylistki). Jego skład jest zmienny: 5–80 % cukrów (sacharoza, fruktoza, glukoza), woda, aminokwasy, enzymy i substancje aromatyczne.
Robotnice zbierają nektar wówkiem miodowym (wole) — po powrocie do ula przekazują go robotnicom odbierającym, które wielokrotnie go przelewają i dodają enzymy (inwertaza, oksydaza glukozowa). Woda odparowuje podczas wentylacji — ze świeżego nektaru (zawiera 20–80 % wody) powstaje dojrzały miód (do 17–18 % wody), dopiero wówczas robotnice zasklepiają komórki.
Wydajność produkcji nektarowej zależy od gatunku rośliny, pogody i wilgotności gleby. Rzepak ozimy jest jedną z najważniejszych roślin nektarowych w Czechach — w sprzyjających warunkach produkuje do 100–150 kg nektaru na hektar. Znaczące rośliny nektarowe to ponadto lipa (Tilia sp.), akacja (Robinia pseudoacacia), koniczyna (Trifolium sp.) i facelia błękitna (Phacelia tanacetifolia).
Pożytek nektarowy różni się od spadziowego tym, że nektar pochodzi bezpośrednio z roślin, a nie z wydzielin owadów — wynikowy miód ma odmienne właściwości fizyczne i sensoryczne.