Czerw trutowy
Czerw trutowy to powierzchnia plastra z komórkami trutowymi (średnica 6,2–6,9 mm), w których rozwijają się trutnie i które stanowią biotop preferowany przez roztocze Varroa do rozmnażania.
Plaster trutowy rozpoznaje się od czerwiu roboczego zarówno wizualnie (komórki mają większą średnicę i są kopułkowato wypukłe, tak że zasklepiony czerw trutowy wyraźnie wystaje ponad powierzchnię plastra), jak i wymiarowo. Matka składa do komórek trutowych niezapłodnione jajeczka celowo — rozpoznaje rozmiar komórki sensorami odwłokowymi.
Z punktu widzenia parazytologii plaster trutowy jest krytycznym miejscem dla warrozy — Varroa destructor preferuje czerw trutowy (trutnie mają dłuższą fazę zasklepienia, więc roztocze zdąży wydać więcej potomstwa). Celowe wstawianie ramek trutowych do gniazda i ich cykliczne usuwanie (tzw. biotechniczna metoda zwalczania warrozy) zmniejsza populację roztoczy bez użycia chemii.
Zbyt duża powierzchnia plastra trutowego (powyżej 20% powierzchni gniazda) osłabia rodzinę nadmierną liczbą żywych trutni. W bezmatecznej rodzinie (lub przy robotnicach z czynnymi jajnikami) cały czerw jest trutowy — zjawisko to, zwane „trutówką" lub „bezmateczną rodziną trutową", świadczy o poważnym zaburzeniu.
Stara węza ma tendencję do powiększania komórek — pszczoły dobudowują komórki na większą średnicę, co zwiększa udział plastra trutowego. Wymiana węzy co 2 lata kontroluje wymiar komórek.