Kremowanie miodu

Krystalizacja miodu jest naturalnym procesem fizykochemicznym — glukoza wytrąca się z przesyconego roztworu wodnego. Szybkość krystalizacji zależy od stosunku fruktozy do glukozy (wysoka zawartość fruktozy = wolna krystalizacja — miód akacjowy; miód rzepakowy z wysoką glukozą krystalizuje do twardej postaci w ciągu 2–6 tygodni).

Podczas kremowania płynny miód (podgrzany do 35–40 °C w celu roztopienia istniejących kryształów) miesza się z kryształami zarodkowymi (delikatnie wymieszanym starszym miodem, zwykle 10–20% masy). Kryształy zarodkowe pełnią rolę jąder krystalizacji — przez kontrolowaną krystalizację powstają bardzo drobne, jednorodne kryształy, a konsystencja jest kremowa i łatwa do smarowania.

Chłodzenie do 14–16 °C przez 1–2 tygodnie jest optymalne dla tworzenia miodu kremowanego. Przy temperaturze poniżej 10 °C proces jest zbyt wolny; powyżej 25 °C kryształy ponownie się rozpuszczają. Gotowy produkt zachowuje drobne kryształki i nie ścieka.

Miód kremowany jest w Polsce popularną formą sprzedaży — ma dłuższą trwałość w słoiku, nie ścieka, łatwiej się rozsmarowuje na pieczywie. Sprzedawany jest po cenach porównywalnych lub nieco wyższych niż miód płynny przy sprzedaży bezpośredniej.