Taniec pszczół
Taniec pszczół to komunikacyjny sygnał ruchowy, za pomocą którego pszczoła zwiadowczyni informuje pozostałe o odległości, kierunku i jakości źródła pokarmu lub nowego miejsca gniazdowania.
Tańce pszczół opisał i rozszyfrował Karl von Frisch, za co otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny w 1973 roku. Wyróżnia się dwa podstawowe typy: taniec okrągły (źródło do ok. 50–100 m od ula) i taniec ósemkowy (waggle dance, dla odległości powyżej 100 m).
Podczas tańca ósemkowego robotnica przebiega po prostym odcinku (tzw. bieg prosty) i kręci odwłokiem — długość biegu prostego sygnalizuje odległość (dłuższy bieg = dalsze źródło), a kąt biegu prostego względem pionowej osi plastra odpowiada kątowi lotu do słońca. Liczba ruchów wibracyjnych w ciągu 15 sekund koreluje z odległością źródła.
Intensywność tańca (energiczność, liczba powtórzeń) sygnalizuje jakość źródła — bogaty i aromatyczny nektar wywołuje intensywniejszy taniec i szybsze werbowanie zbieraczek. Obserwujące robotnice śledzą tańce żuwaczkami i czułkami, a od zbieraczki przyjmują próbkę zapachu.
Badania nad tańcami pszczół są kontynuowane — wykazano, że łączna siła decyzyjna grupy zwiadowczyń wybiera miejsce gniazdowania demokratycznie: wzmacniane są tańce dla lepszych lokalizacji. To zbiorowe podejmowanie decyzji jest modelem dla teorii decyzji grupowych.