Pszczoła włoska
Apis mellifera ligustica
W cieplejszych rejonach południowych Moraw i środkowych Czech osiąga dobre wyniki; w surowszym klimacie terenów podgórskich zazimowanie jest trudniejsze.
Charakterystyka rasy
Podstawowe parametry
- Nazwa łacińska
- Apis mellifera ligustica
- Pochodzenie
- Włochy (Półwysep Apeniński)
- Temperament
- łagodny
- Wydajność miodowa
- bardzo wysoka
- Rojliwość
- średnia
- Odporność na zimę
- niższa — wrażliwa na długie chłodne zimy; wyższe zużycie zapasów zimowych ze względu na dużą populację letnią
- Ubarwienie
- żółta do złocistej, z wyraźnymi żółtymi obrączkami na odwłoku
- Inne nazwy
- włoszka, ligustica
Pszczoła włoska należy do najczęściej hodowanych ras na świecie — dzięki złocistemu ubarwieniu i wyjątkowej produkcji miodu. Matka jest bardzo płodna, rodziny osiągają dużą siłę letnią i skutecznie wykorzystują pożytek główny. Większa liczba pszczół zimujących zwiększa jednak zużycie zapasów miodowych; podczas długiej zimy, bez wystarczającego uzupełnienia pokarmu, grozi im głód. W klimacie środkowoeuropejskim nadaje się więc przede wszystkim dla bardziej doświadczonych pszczelarzy, potrafiących na bieżąco kontrolować i w razie potrzeby uzupełniać zapasy.
Częste pytania
- Dlaczego pszczoła włoska zużywa więcej zapasów niż kraińska?
- Matka włoszki utrzymuje duże czerwisko również późnym latem i jesienią, więc rodzina wchodzi w zimę z liczniejszą populacją. Więcej pszczół oznacza wyższe zużycie miodu, dlatego prawidłowe oszacowanie zapasów na zazimowanie ma kluczowe znaczenie.
- Czy włoszka krzyżuje się z kraińską?
- Tak — przy swobodnym unasienianiu trutniami z okolicy dochodzi do naturalnej hybrydyzacji. Powstałe rodziny mogą wykazywać zwiększoną obronność typową dla mieszańców międzyrasowych. Czystą linię da się utrzymać wyłącznie przez sztuczne unasienianie albo w izolacji geograficznej.