Zgnilec europejski

Zgnilec europejski (European Foulbrood, EFB) jest wywoływany przez Melissococcus plutonius. Bakteria namnaża się w przewodzie pokarmowym larwy i rywalizuje z nią o składniki odżywcze; larwa ginie zazwyczaj przed zasklepieniem. Objawy: larwy zmieniają barwę z perłowobiałej na żółtą, a następnie brązową, przyjmują nieprawidłowe ułożenie w komórce (skręcenie, przyleganie do ścianki), zapach jest mniej intensywny niż przy zgnilcu amerykańskim.

EFB podlega również obowiązkowi zgłoszenia. Po potwierdzeniu zakażenia decyduje się o leczeniu lub likwidacji — zależy to od nasilenia choroby i sytuacji zdrowotnej. W odróżnieniu od AFB, w niektórych krajach UE dopuszczona jest oksytetracyklina, jednak w Polsce stosowanie antybiotyków u pszczół jest zakazane.

Czynniki predysponujące do wybuchu EFB to stres (słaby pożytek, chłód), niedobór pyłku (słaby wiosenny pożytek), osłabiona odporność rodziny lub obecność Varroa. Rodzina może samoistnie wyzdrowieć przy sprzyjających warunkach i bogatym pożytku (robotnice szybko usuwają chory czerw — higiena).

Higiena profilaktyczna: regularna wymiana plastrów, dezynfekcja narzędzi, unikanie przenoszenia plastrów między podejrzanymi rodzinami.