Mocznik
Także: urea, karbamid, nawóz mocznikowy
Mocznik (chemicznie urea, CO(NH₂)₂) to najkoncentrowaniejszy nawóz azotowy — zawiera 46% N, najtańszy na jednostkę azotu.
Mocznik (urea, karbamid) to organiczny związek chemiczny o wzorze CO(NH₂)₂. Jako nawóz jest najkoncentrowaniejszym źródłem azotu — 46% N w suchej masie. Produkowany przemysłowo z syntetycznego amoniaku i CO₂.
Główne właściwości:
- Najtańszy na jednostkę N — zazwyczaj 15–20% tańszy niż siarczan amonu lub azotan amonu (na kg azotu).
- Opóźnione działanie — N musi najpierw zostać enzymatycznie rozłożony do amoniaku → nitryfikacja → azotan (ok. 1–3 tygodnie).
- Ryzyko strat przez ulatnianie — przy powierzchniowym stosowaniu w ciepłej i suchej pogodzie 10–30% N może uciec jako NH₃ do atmosfery. Rozwiązaniem jest przykrycie ziemią lub inhibitor ureazy (NBPT).
Stosowanie:
- Pod pszenicę ozimą wiosenne nawożenie pogłówne 100–250 kg/ha (= 46–115 kg N/ha).
- Dla kukurydzy start + nawożenie boczne 200–500 kg/ha.
- Nawozy dolistne 5–15 kg/ha w roztworze.
Mocznik stosowany jest również jako surowiec do AdBlue (32,5% roztwór) — ta sama cząsteczka, ale wyższy stopień czystości.